Bekle Beni İstanbul..

Tanıdıklarım
Arkadaşlarım
Dostlarım
Ailem;

Bir veda yazısı değil bu yazacak olduğum. Kıssadan hisselerle de dolu olmayacak; binbir anlam çıkarabileceğiniz. Bir insanın kalbinden, ruhundan süzülen yazana göre anlamlı bir kaç satır okuyacaksınız işte, o kadar...

Son yazımı yazalı baya olmuş. Gerek günlük hayatın yoğunluğundan, gerekse mezun olma çabamdan ihmal etmişim bloğumu. Takip edenlerim mutlaka var; sizi biliyorum :) beklettiysem kusuruma bakmayın. Size de birkaç şey yazacağım bu yazımda.

2005 yılı eylül ayıydı İstanbulla ilk tanışmam. İlk öğrenci olarak gelmiştim bu koca şehre. Bizim buralarda koca şehir İstanbul değildir; İzmirdir, Ankaradır. Ne bileyim gitmemiştim işte daha önce. Anadoludan gelip İstanbul gibi bir girdapa girmek korkutmuştu tabiki beni. Dün gibi hatırlıyorum; otogardan metro ile Şirinevlere gelmiştim. Biraz yürüdükten sonra bilenler bilir dere yolu vardır Yenibosna ile Şirinevler arasında, oradan büyük bir gürültü ile insan yığını geliyordu üzerimize doğru. Ellerinde saçma sapan bez parçaları ile bölücü sloganlar atıyorlardı. İşte o anlamıştım neyin içine düştüğümü..

2010 yılı Haziranına geldiğimde, arkamda kocaman bir hikaye bırakmıştım bu şehre dair. Bulunduğum her anın ayrı bir anısı olmuştu bende, yaşanmışlıkları. 5 senemde bu koca şehirde lise tadında güzel bir üniversite okudum. Çoğu kişi sevmez bu üniversiteyi, ama ben sevdim. İstediğim herşey vardı, ya da ben yetinmeyi biliyordum. Yüzlerce insanla tanıştım bu üniversitede. Güzel günlerim de oldu, kötü günlerim de.

Kültürlü Aslanlar vardı hayatımda ilk zamanlarımda. Benim İstanbulda acemilik dönemlerimdeydi. Ama o kadar güzel insanlarla tanıştım ki orada, o kadar güzel hatıralarım var ki.. Feyza, Yavuz, Aybüke, Mustafa Kemal, Emre.. Bana o günlerimden kalan güzel şeylerdir, belki ben onlarda kalmasam da..

Üniversite insana biçim de veriyor hani. Sen yeni bir ortama giriyorsun ve birileri ile birşeyler paylaşman lazım. İşte bunu ben çok güzel insanlarla sağladım. Onur, Rıfat, Safa, Burak, Agah, Denizcan, Halit.. Hep yakınlarımdaydılar. 5 yılımın en dolu olduğu anlardı..

Ev arkadaşlarım vardı. Başta Burak, sonradan Görkem. 4 yıl yaşadık toplamda beraber. Ev arkadaşlığı güzel şeymiş dedim ayrılırken. Ev arkadaşlığı insanın yalnızlığında bile yanıbaşında olmakmış onu anladım. Akşamlarımdı onlar benim, bayadır görmüyorum özledim o ayrı konu :) Ama söliyim ev arkadaşlığı demek vefasızlık demek değildir..

Dostlarım var bir de. Hani çok da farklı değiller benden. Ağladığımızda beraber ıvır zıvırı yapmıcam ama bu 5 senemde hep yanımda olan Nevzat vardı. Burak, Okan, Sinem, Şükran cismen yoklardı, başka yerlerdeydi ama hep vardılar, hep arkamdaydılar. Barış, Musti, Tayfun.. Üzüntümüz sevincimiz birdi, olmasak da haberdar.

Aşklarım vardı.. Hüzünlerim vardı.. Sevinçlerim vardı.. Birsürü insan vardı hayatımda, birsürü. Her şarkının farklı bir insanı var belki de. Onları da yazarım da başıma iş almiyim şimdi.

Şimdi ne mi oldu. 4-5 aydır yokum sende İstanbul.. Özlettin kendini, özlettiniz kendinizi. Koca şehirdeyken yaşadığım, kurduğum, bugüne hazırladığım herşeye bir süreliğine ara veriyorum. Bir süre daha özleyeceğim seni İstanbul, bir süre daha kavuşamayacağız. Sonra yine sendeyim, sizleyim.

Nereye mi? Askere.. Vatan borcu dedikleri, ne olduğunu daha bilmediğim kocaman bir soru işaretine. 2 saat sonra neresi ve ne kadar süre olduğu belli olacak. İşte o kadar süre kadar yokum sende İstanbul, yokum sizinle İstanbul.

Bir yazımda "teşekkürler büyüyorum sizinle" demişim. Bu 5 yılda böyle büyümüşüm. Gerisini de yazayım o zaman;

Bakıyorum aynaya her gece,
İçim rahat, biraz yorgunum sadece.
Hayatıma giren herkese,
Yaşanmış her şeye

Teşekkürler büyüyorum sizinle
Teşekkürler, büyüyorum sizinle...

Teşekkürler aileme, aşkıma, dostlarıma, sevdiklerime, sevenlerime, tanıdıklarıma.. Benden size hakkım varsa helaldir.. Dönünce kalan hesabınız varsa hallederiz :) Ama gidip de dönmemek, dönüp de görmemek var.

Bu arada kurcalarken bloğumu eskilere ait yazılarıma yorumlar gördüm. İlk defa gördüm inanın. Çok mutlu oldum hepsi için, teşekkür ediyorum yazanlara. Okumanız, kaydedeğer bulmanız ve düşüncelerinizi paylaşmanız ruhumu okşadı.

Sivilliğe geri dönünceye kadar hoşçakalın.